fl. 1. Davomli narsa yoki hodisalarning eng soʻnggi chegarasi, oxiri, nihoyasi, poyoni.
Yoʻlning cheki. Cheki yoʻq dasht. Chek nuqta. Chek yoʻl.
Oʻz yerining cheklariga bosib tikan. — Gʻ, Gʻulom
2. koʻchma Yoʻl qoʻyilishi mumkin boʻlgan chegara; meʼyor.
Har narsaning cheki bor. Chekdan chiqmoq. Donolikning cheki yoʻq. — Maqol
Qurollanishga tezroq chek qoʻyish lozim. — Gazetadan
U dahshatli xayollarga chek qoʻyib, darhol institutga otlana boshladi. — Gazetadan
- Chek tashlamoq Qurʼa tashlamoq, qurʼa tashlab baxt sinamoq, oʻz chekiga tushganini aniqlamoq.