от 1. Юз, бет, афт-ангор; сиймо.
Улар худди эгизаклардек, чеҳралари бир-бирига ғоят ўхшар, гавдалари қарийб фарқсиз, кўринишда ювош одамлар эди. — Ойбек, Қуёш қораймас
Шунда унинг хаёл боғида яна Адолатнинг чеҳраси кўринди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат
2. кўчма Киши кайфияти, руҳий ҳолати ёки хулқ-атворининг юздаги акси.
Унинг чеҳраси бузуқ. Чеҳраси очиқ одам. Чеҳрасини очмоқ.
Чеҳра деган кўнгилнинг ойнасидир. — Ҳамза.
Қори уни гоҳ “сизлаб“, гоҳ сенлаб, яхши муомалада бўлгани учун, очиқ чеҳра билан гаплаша кетди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Чол соқолини қириб, янги комбинезон кийиб олган. Унинг чеҳраси очиқ, нимадандир хурсанд. — И. Раҳим, Чин муҳаббат