сфт. 1. Чаққон, эпчил, уддабурон.
Тилов бува Яхшибоев тегирмонга тушганда ҳам бутун чиққан, чапдаст одам. — Т. Тўла
Ғайрат Ҳакимдан кўз узмас, унинг эпчил, чапдаст ҳаракатларини ҳавас билан кузатарди. — М. Ҳазратқулов, Журъат
2. Уста, моҳир.
Унинг [Ғанининг] ота-бобоси новвой ўтгани учун ўзи нон ёпишга чапдаст эди. — Ш. Холмирзаев, Бодом қишда гуллади