от 1. Дарахтнинг танасидан ёки ёʻғон шохларидан тармоқланиб чиққан ён шох.
Куш бутоққа сиғинар, Одам — Ватанга. — Мақол
Дарахтларнинг бутоқларида қушлар чуғур-чуғур сайрай бошладилар. — Ёшлик
Юлғуннинг қовжироқ бутоқларини териб, гулхан ёқди. — С. Сиёев, Аваз
2. кўчма Тармоқ, шохобча; поғона; авлод.
Сомонийлар шажарасининг сўнгги бутоғи бўлган подшо Нуҳ бин Мансур касалманд одам эди. — М. Осим, Аждодларимиз қиссаси
- Бутоқ отмоқ Қишлоқ ўртасидан ўтган катта ёʻл бутоқ отиб, далаларга туташган. — Й. Шамшаров, Боғбон