от
1.
Бутуннинг бир қисми; қисм, парча, кесим.
Энгашиб, яшикдан икки бўлак кўмир олиб солди. — С. Кароматов, Олтин қум
Қози пиёлани олдига қўйди-да, сўйилган анордан бир бўлагини олиб, йирик қизил доналарни кафтига уқалай бошлади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Ниҳоят, у жонлироқ кесилган гўшт бўлаклари қолиб, бундайроқларини олиб, узата бошлади. — М. Мансуров, Ёмби
2.
Нарсаларнинг тортиб, ўлчаб ажратилган ҳар бир қисми, донаси, ўрами.
Бир бўлак совун.
Мирзакаримбойнинг хотини бир катта бўлак чойни Ёʻлчига бериб, Гулнорни имлади. — Ойбек, Танланган асарлар
Тўйимизнинг эртасига совғага икки бўлак кирсовун олиб келган. — С. Аҳмад, Уфқ
3.
сфт.
Бошқалардан фарқ қиладиган; бошқа, ўзга, бошқача.
Бу бўлак гап. У бутунлай бўлак одам,
Бундай пайтларда у ҳеч нарсани эшитмайди, ҳеч кимга қулоқ солмайди: ўзига хос бир бўлак дунёда — хаёл дунёсида яшайди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат
Ундоқ эмас, янга, энди замон бўлак, энди давлат ҳисоб-китоб билан барака топади. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
4.
Ўзига мустақил, алоҳида, ажратилган; бошқа-бошқа.
Уларнинг рўзғорлари бўлак.
Ҳар кимнинг гўри бўлак! — Н. Норқобилов, Тўқнашув
5.
кўм. взф.
(ч.к. сўз билан) Бошқа, ташқари.
Бундан бўлак гапим ёʻқ.
Элмурод, эрталабдан бери нон-чойдан бўлак ҳеч нарса емаганликдан, кўнгли озганлигини сезди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Карим аканинг ота-онаси эрта ўлиб кетган. Фазилат опадан бўлак ҳеч кими ёʻқ, камбағалгина йигит эди. — М. Ҳазратқулов, Журъат
Укасидан бўлак Ҳамиданинг яқини қолмади. — Ёш куч
