Қидирув

фл. айн. Бидирламоқ. —

Опа-чи, опа, дадам хўп дедилар, — деди бидиллаб Ёдгор. — Р. Файзий, Кишиларимиз қиссаси

Бош агроном рангпар, чувак юз, бидиллаб гапирадиган йигит эди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

от 1. дин. Диний ақидаларга киритилган ўринсиз ислоҳ, динга хилоф янгилик, динда кейинчалик пайдо бўлган нарса.

Мир Араб мадрасасининг катталари бу бидъатнинг гуноҳини ҳам Мулла Туроб бўйнига юкладилар. — С. Айний, Эсдаликлар

-Ислоҳ, албатта, лозим, — патниснинг четини бармоқлари билан чертиб, бепарволик билан сўзлади Ҳакимбойвачча, — бизда ҳар хил бидъат ишлар кўп. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Эскидан қолган урф-одат, расм-русум.

Катта эна, катта бувалардан қолган урф-одатларга унамай, бидъат деб қарашар экан, биз ота-оналарда нима гуноҳ? — К. Яшин, Ҳамза

— Чилим чекиш бидъат, — деди мулла, — буни қилган одам гуноҳкор бўлса ҳам, кофир бўлмайди. — С. Айний, Қуллар

от Суюқлик солинадиган қопқоқли идиш.

Баширжон бидон ва халтани кўтарди. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа

Манави бидонда жувоз ёғи, бу сатилда памадўр, бодринг, мева-чева бор. — Н. Аминов, Ёлғончи фаришталар

от 1. айн. Бидъаткор.

2. Эски урф-одатларга, расм-русумларга берилган киши.

от дин. Диний ақидаларга, динга уларга нисбатан хилоф бўлган ислоҳлар киритиш тарафдори; бидъатчи.

Зоҳиран қилган ҳурмат ва таъзимларимиз садқайи кецин унга кўнгил учун қиё боқмай ўтди-я, бидъаткор. — Ж. Абдуллахонов, Тўфон

фл. Жуда ҳам тез, лаби лабига тегмай гапирмоқ, атрофдагиларга эътибор бермай гапиравермоқ.

У [Ҳафиза] лаби лабига тегмай бидирлаётган Раънонинг самимий гапларига қулоқ соларди-ю, хаёли бошқа ёқда эди. — Мирмуҳсин, Умид

— Ада, адажон, келдингизми! — Умида отаси бағрига энтикиб, бидирлаб кетди. — Д. Нурий, Осмон устуни