Qidiruv

ot 1. din. Diniy aqidalarga kiritilgan oʻrinsiz isloh, dinga xilof yangilik, dinda keyinchalik paydo boʻlgan narsa.

Mir Arab madrasasining kattalari bu bidʼatning gunohini ham Mulla Turob boʻyniga yukladilar. — S. Ayniy, Esdaliklar

-Isloh, albatta, lozim, — patnisning chetini barmoqlari bilan chertib, beparvolik bilan soʻzladi Hakimboyvachcha, — bizda har xil bidʼat ishlar koʻp. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Eskidan qolgan urf-odat, rasm-rusum.

Katta ena, katta buvalardan qolgan urf-odatlarga unamay, bidʼat deb qarashar ekan, biz ota-onalarda nima gunoh? — K. Yashin, Hamza

— Chilim chekish bidʼat, — dedi mulla, — buni qilgan odam gunohkor boʻlsa ham, kofir boʻlmaydi. — S. Ayniy, Qullar

ot Suyuqlik solinadigan qopqoqli idish.

Bashirjon bidon va xaltani koʻtardi. — N. Aminov, Qahqaha

Manavi bidonda juvoz yogʻi, bu satilda pamadoʻr, bodring, meva-cheva bor. — N. Aminov, Yolgʻonchi farishtalar

ot 1. ayn. Bidʼatkor.

2. Eski urf-odatlarga, rasm-rusumlarga berilgan kishi.

ot din. Diniy aqidalarga, dinga ularga nisbatan xilof boʻlgan islohlar kiritish tarafdori; bidʼatchi.

Zohiran qilgan hurmat va taʼzimlarimiz sadqayi ketsin unga koʻngil uchun qiyo boqmay oʻtdi-ya, bidʼatkor. — J. Abdullaxonov, Toʻfon

fl. ayn. Bidirlamoq. —

Opa-chi, opa, dadam xoʻp dedilar, — dedi bidillab Yodgor. — R. Fayziy, Kishilarimiz qissasi

Bosh agronom rangpar, chuvak yuz, bidillab gapiradigan yigit edi. — S. Siyoyev, Otliq ayol

fl. Juda ham tez, labi labiga tegmay gapirmoq, atrofdagilarga eʼtibor bermay gapiravermoq.

U [Hafiza] labi labiga tegmay bidirlayotgan Raʼnoning samimiy gaplariga quloq solardi-yu, xayoli boshqa yoqda edi. — Mirmuhsin, Umid

— Ada, adajon, keldingizmi! — Umida otasi bagʻriga entikib, bidirlab ketdi. — D. Nuriy, Osmon ustuni