fl. 1. Kuzni loʻq qilib turib olmoq, baqraymoq, bez boʻlib turmoq.
Mingboshi yana nima deysan? deganday, bezrayib turaverdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Ilgari uncha-muncha dakkini sirtiga yuqtirmay, bezrayib turaveradigan Avezov hozir xotini bilan onasi oldida moʻmintoy boladay boʻyin egib turardi. — H. Nazir, Oʻtlar tutashganda
2. Hayratdan, qoʻrquv va shu kabilardan dong qotmoq, serraymoq.
Oyshabonu nima deyishini bilmay, oʻtirgan yerida bezrayib qoldi. — H. Gʻulom, Mashʼal
Yoʻl boʻyidagi yantoqning tagidagi kaltakesak menga qarab, bezrayib turar edi. — M. Xayrullayev, Mehr koʻzda
3. koʻchma Bir holatda qotib turmoq; hech bir oʻzgarishsiz yotmoq.
Hozir biz bir tomoni hali bezrayib yotgan choʻl, bir tomoni esa obod boʻlgan yerning hududida turardik. — S. Ahmad, Choʻl burguti
Choʻlga qaradim: sargʻayib, bezrayib sukut etadi. — P. Qodirov, Uch ildiz
Hali barg yozmay, bezrayib turgan sada tagidagi choyxona soʻrilarida odam koʻp. — S. Ahmad, Hukm