sft. 1. Odatdagi oromi, tinchi buzilgan, hayajon va iztirobga tushgan; halovati yoʻqolgan, betinch, gʻash.
Madamin bu yerdan chiqib, yana bezovta joniga malham qidirdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Qishloq koʻchalari jimjit, faqat hovlilarda nimadandir bezovta boʻlib itlar hurishadi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Qizni bezovta qilmay, deganday oʻrnini osoyishta yigʻib, hovliga tushdi. — R. Fayziy, Choʻlga bahor keldi
2. Tinchligi buzilgan; notinch.
[Joʻra:] Qoʻrboshi aka, necha yildan beri zamona bezovta. — I. Sulton, Burgutning parvozi
Bu yerning oʻjar tabiatiga, gʻildirak ustidagi bezovta turmushga u tez koʻnikdi. — Gazetadan
Yana Norin suvi bezovta chayqaldi. — S. Ahmad, Ufq
Bezovta shamol birdaniga kuchayib, qora bulut pardasini surib keldi. — M. Qoriyev, Qiz uzatib borganda
3. Halovati yoʻq; betoqat, beorom.
Bola tuni bilan bezovta boʻlib chiqdi.
Qishloqda tabiblik qilib yurgan vaqtlarida bunday bezovta betoblarni koʻp koʻrgan. — I. Rahim, Chin muhabbat