фл. 1. Зийнат, безак бериб чиройли қилмоқ; ҳусн киргизмоқ; кўзни қувонтирадиган ҳолга келтирмоқ.
Баҳор келди. Мактаб саҳнидаги ўрикларни оқ, пушти гуллар безади. — П. Турсун, Ўқитувчи
Кечаси билан ёққан қалин қор ҳар бир томни, деворни, ҳар дарахт ва гумбазни майин оқ ҳошия билан безаб чиққан. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
Ерлар кўк гиламлар билан безалганда биз ҳам тўй қилармиз Шундайми, Раъно? — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
2. кўчма Ақлий ва маънавий жиҳатдан бойитмоқ; обрў келтирмоқ.
Қариликни донолик безайди, Ёшликни — камтарлик. — Сўз кўрки — мақол
Дарахтни — ширин мева, устозни — оқил шогирд безайди. — Р. Усмонов, Одобнома
Инсонни уч нарса зийнат фазилатлари билан безайди: ақл-заковати, меҳнат-машаққати ва одамларга бўлган меҳр-муҳаббати. — Газетадан
Инсонни кучли қиладиган, уни безайдиган нарса мақсади, тўғрироғи мақсадлари бирлигидир. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати