sft. 1. Hech kimga yaxshilik, odamgarchilik qilmaydigan, saxovatsiz.
Bemuruvvat qarindosh.
Qalbi oftobday issiq Onayi zorim! Kechir bemuruvvat daydi farzandingni! — S. Anorboyev, Oqsoy
2. Berahm, shafqatsiz.
Uni [Saltonbuni] boylar eshigida xoʻrlanishga, bemuruvvat turmushning qaqshatqich azoblari ichida qiynalishga majbur qilgan kuch balki bolalariga boʻlgan oʻsha mehr-u muhabbatidir. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Bu charxi bemuruvvatdin koʻngul dogʻoʻldi, dogʻ oʻldi. — Uvaysiy