sft.
1.
Yashash uchun zarur narsalarga yetarli darajada ega boʻlmagan; qashshoq.
Boymi, bechorami, ishqilib, roʻzgʻor mashaqqatini yelkasidan uzmaydigan bir odam boʻlsa, toʻyni boshlarmiz, sabr qil. — Oybek, Tanlangan asarlar
Afsus, faqira, bechoraman. — Hamza
Yarmini oʻzi sarf qilsa, qolganini koʻchada yurgan beva, bechoralarga ulashib berur edi. — Hamza, Maysaraning ishi
2.
Mushkul, ayanchli ahvolga tushib qolgan, chorasiz, ilojsiz.
Bechora Gulbahor, karvondan ajralgan boʻtaday boʻzlaydi, shoʻrlik. — Hamza, Boy ila xizmatchi
3.
Achinish, ayanch hissini ifodalaydi va maʼno jihatidan “boyoqish“, shoʻrlik soʻzlariga toʻgʻri keladi.
Bu fojiadan usta Olim, voy bechora-bechora der edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Oyim. Bechora oyim. Necha ming chaqirim uzoqlarda boʻlgan urushning barcha mashʼum izlarini uning yuzida koʻrdim men. — A. Muxtor, Asarlar