фл. 1. Бутунни бўлмоқ, таркибий қисмларга бўлмоқ, бўлакламоқ.
Тухум сариғини оқидан айирмоқ.
2. Турига, навига қараб бўлмоқ, ажратмоқ.
Тўй бекаси, Мирзакаримбойнинг хотини, аёлларни уч гуруҳга айирган эди. — Ойбек, Танланган асарлар
3. Хиллаб алоҳида қилмоқ.
Бобо Қамбар дуторга лойиғини айириб олиб, ёʻниб чархлаяпти — Юсуф ва Аҳмад
4. Узоқлаштирмоқ, ажратмоқ.
Болани кўкракдан айирмоқ.
— Майли, ойи, сиз мани беш-ўн кун бағрингиздан айирманг. Орзум шу — деди Гулнор. — Ойбек, Танланган асарлар
Фиғонким, гардиши даврон айирди ўз диёримдан. — Фурқат
5. Маҳрум қилмоқ, жудо қилмоқ.
Уни ёр олдига кириш минутининг яқинлиги, ёр нафасининг яқинлиги эс-ҳушидан айираёзган эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Бир гал тарк эт, фалак, удуминг — ошиқдан айирма маъшуқни. — А. Шер, Қадимги куй
6. Ажрата билмоқ, фарқига бормоқ.
— Ман, ман! Дардингда куйган дадангман! — Гулнор ўз дадасининг товушини базўр айира билди. Ойбек, Танланган асарлар.
Ясама кароматчининг иситма билан ошқозон касалини айира олмаслигини қаёқдан билсин. — Муштум
7. Орага тушиб ажратмоқ.
Сўз таъсир қилмагач, ўзи [домла] оломон орасига кириб, одамларни айира бошлади. — Ойбек, Танланган асарлар
8. Айирмачилик қилмоқ, турли кўз билан қарамоқ.
Биз миллат айирмаймиз. — П. Турсун, Ўқитувчи
9. мат. Айириш амалини бажармоқ, бир сондан иккинчи сонни олмоқ, ажратмоқ.
Ўттиздан ўн бешни айирмоқ.