fl. 1. Hayronlik bilan qaramoq, hayron boʻlib ogʻzi ochilib qolmoq.
Kuyovimizning oʻzi laqabini eshitganda, rostdan ham anqayib qoldi, qizardi. — M. M. Doʻst, Lolazor
Mirshablar Yoʻlchiga zugʻum bilan oʻqrayib oʻtishdi. Yoʻlchi bir minut anqayib qoldi-da, yukni nari-beri orqalab, ularning [mirshablarning] iziga tushdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. Beparvo, loqayd qaramoq; angraymoq.
— Anqaymanglar, tezda goʻja tayyor boʻladi, — dedi ishlayotganlar oldiga borib navkar, moʻylovini burarkan. — J. Sharipov, Xorazm
Shodiyor jiyaniga oʻshqirdi: — Suvdan quy, nega anqayasan. — Yoshlik