Qidiruv

ot 1. Oʻkinish, achinish tuygʻusi; pushaymon.

Qoʻrquvdan katta-katta ochilgan koʻzlarida afsus va mehrga oʻxshash bir ifoda jonlandi. — S. Zunnunova, Olov

Nadomat nimaga va afsus nechun? Olamda neki bor, oʻchar beshafqat. — A. Oripov, Yillar armoni

2. mod.s. Narsa-hodisaning xohish-istakka zidligini, soʻzlovchining shunday munosabatini bildiradi.

Bekor ketdi, afsus, shuncha urinish. — A. Sher, Qadimgi kuy

Birodarim bilan topishdim-ku, deb oʻylagan edi, afsus, quvonchiga qor yogʻdi. — S. Anorboyev, Hamsuhbat

1. ayn. Afsus 2.

Bu obrazning prototipi ham bor edi, afsuski, bu hikoya tugallanmay qoldi. — K. Qahhorova, Chorak asr hamnafas

2. bogʻl. vzf. Zidlash, toʻsiqsizlik maʼnosini bildiradi.

Ming afsuski, u [shiypon] ikkinchi uy boʻla oladi. — Gazetadan

Afsuski, sansalorlik odamlarda ishonchsizlik uygʻotadi. — Gazetadan

fl. 1. Pushaymon qilmoq, pushaymon yemoq.

Yoʻlchi oʻz qishlogʻidan kelgan odam bilan koʻrishib, hol-ahvol soʻrashmaganiga afsuslandi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Dili ogʻrimoq; oʻkinmoq.

Afandi kambagʻalligidan afsuslanib, har kun kechalari nola qilar edi. — Latifalar

..nega bu voqeani bizga aytishmagan ekan, deb afsuslanar edi. — M. Mansurov, Yombi

fl. Afsuslanmoq feʼlining birgalik nisbati.

sft. Afsuslanganga oʻxshab.