fl. 1. Bekorchilikdan siqilmoq, ishsizlikdan diqqati oshmoq.
Mirzayev shu kuni juda zerikdi. Bu zerikish kechqurunga borib diqqatlikka aylandi. — A. Qahhor, Asarlar
Uch kundan beri yomgʻir ezib yogʻar, hasharchilar ishga chiqmay, zerikib qolishgandi. — Oʻ. Hoshimov, Bir tomchi shudring
Qish chillasi uyga qamalib, zerikib oʻtiruvchi yoshlarga ish topilib qoldi. — Mirmuhsin, Meʼmor
— Nuri opa, zerikmadingizmi? — dedi tanchaga oʻtni agʻdarib Gulnor. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. Har doim bir xil narsani qilishdan bezor boʻlmoq.
[Otabek] Uqishdan zerikkan kezlarida Hasanalining doʻkoniga chiqar edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Kun boʻyi ukamni yetaklab yuraman. Zerikaman. — S. Siyoyev, Yorugʻlik