Қидирув

от 1. Никоҳсиз, ношаръий жин-сий алоқада бўлиш; фаҳш.

Бир шаҳарда бир бузуқ хотин бор экан. Шу хотин қариганда, қиёмат ваҳмига тушиб, аъламнинг олдига борибди: — Аълам почча, киши зино қилса нима бўлади? — деб сўрабди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Мана шу табиати билан у [Қосим ювош] хиёнат, зинони билмаган ибтидоий давр одамларини эслатарди. — Ў. Ҳакимали, Навбаҳор

2. кўчма Гуноҳ, айб.

— Бомдод намозида ё шариатга, ёинки зино ишларга рўйхушлигингизни аён қилинг,— деди мударрис Мамаражаб. — С. Сиёев, Қиз боланинг панди

Насриддин ҳам кетар сал йироқ, Юз бермасин тағин бир зино. — М. Али, Боқий дунё

от айн. Зинокор.

от Зино ишлар қилувчи; бузуқ, фосиқ.

Асрорқул кулиб: — Зинокор! — деди таънали оҳангда. — Уялмайсанми? — Н. Қиличев, Ёронгул

от Зиногар бўлиш одати.

от Хиёнат, бузуқлик, фаҳш.