сфт. 1. Ёруғ, ёғдули, нурли; тиниқ.
Ёрқин кун.
Қуёш чиқиб, анҳор ёқасидаги толларни олтинлатган, тоза, ёрқин ҳаво кўзни қамаштиради. — Ойбек, Танланган асарлар
Ёрқин кўклам кунларининг бирида Ўтар жамоадан уйига одатдагидан барвақтроқ қайтиб, эртаси кун мактаб очилишини хабар қилди. — Ҳ. Ғулом, Машъал
2. Аниқ, равшан, яққол.
Аҳмад Ҳусайн узоқ сўзлади, деҳқонларнинг ҳаётини ёрқин, чуқур тафсилли ҳикоя қилди. — Ойбек, Нур қидириб
Ҳамид Олимжоннинг бутун ижодида кишилар образи ёрқин талқин этилган. — Н. Сафаров, Оловли излар
Романда шаҳар тасвири ҳам тоғ қишлоқларининг гўзал манзаралари ҳам ёрқин ифодаланган. — С. Кароматов, Олтин қум
3. кўчма Бахтиёр, бахтли; нурафшон.
Ёрқин ҳаёт.
Ҳаёт ҳар қачондан кўра кўркам ва ёрқин эди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
Бундан ташқари, у тотув ва соғлом ишчи оиласида ўсиб, кўп ёрқин дамларни бошдан кечирган, шунинг учун ҳам қиёфаси нурга сероб эди. — П. Қодиров, Уч илдиз
4. Таъсирчан, эсда қоларли; ўлмас, ўчмас.
У [Юсуфжон қизиқ] ўзининг ёрқин ва ўзига хос таланти билан ўткир ҳажв ёрдамида бахтли ҳаёт қуришда ўзбек халқига тўсқинлик қилган кучларни қаҳр-ғазаб билан фош қилди. — Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ
Жўрахоннинг қаҳрамонлиги, жасорати, ёрқин хотираси, ишлари қалбларда, ҳаётда абадий қолади. — Назармат, Жўрлар баланд сайрайди
5. Ёрқин (эркак ва хотин-қизлар исми).