сфт. 1. Танани яхши иситмайдиган, юпқа, енгил-елпи (кийим ҳақида).
Юпун чопон.
Қиш совуқ ва лойгарчилик келди. Менинг устим юпун, кавушимнинг бир жағи йиртилган эди. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари
[Камолнинг] Соқол-мўйлови ўсган, кийим-боши юпунгина. — Ҳ. Назир, Кўктерак шабадаси
Ёʻқчиликдан бўлса керак, ҳар қалай, Дўст ёшлигида юпун кийинарди — М. Жўра, Изтироб
2. Уст-боши хароб, камбағал; қашшоқ.
Кир, юпун одамлар ҳансираб, каловланиб, букилиб боришарди. — Ойбек, Қуёш қораймас
Меҳнат аҳли юпун, яланғоч, Чапатига бўлдилар муҳтож. — Ғайратий
3. кўчма Қийинчиликда қолган; ночор, хароб.
Болалик, ғариб ва юпун кунлардан бери дўст бўлган Охунбобоевнинг ишончига лойиқ иш қилолдимми, кексайганимда беобрў, шарманда бўлиб қоламанми?! — С. Аҳмад, Қадрдон далалар
Хароб, юпун, таланган қишлоқнинг изтироббахш манзараси гўё Полвоннинг кўксига ўз дардини қўярди. — Ойбек, Қуёш қораймас