сфт. 1. Бошқаларга билдирилмайдиган, сир тутиладиган; яширин, махфий.
Иброҳим султон Қора-илон қулоғига шивирлаб, хуфия топшириқни маълум қилди. — Мирмуҳсин, Меъмор
— Амаки, ташқарида гаплашсак бўлмайдими? — деди қиз — Ёʻқ, — деди Жўра қоровул, — хуфия гап бор. — Ю. Шомансур, Қора марварид
2. Билдирмасдан бузуқилик қилувчи; яширин равишда фоҳишалик қилувчи.
[Мастура:] Менинг қўлимдан беш юзга етиб хуфияси, сатанги, акабаччалари чиқди. — Ҳамза, Паранжи сирлари