pichir-pichir

s. takr.

Oʻtirib, kitobni tizzasiga qoʻydi va pichir-pichir duo oʻqib, yuzini siypadi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Oʻzaro xufiya gap; shivir-shivir.

Orqasidan pichir-pichir qilib qolishdi. — T. Ashurov, Oq ot

Nodira xola hang-mang boʻlib qoldi. Uning qulogʻi ostida domlaning gʻoʻngʻir-gʻoʻngʻir, pichir-pichiri eshitilganday boʻldi. — Mushtum

sıbırsıbır