от 1. Мунгли, ғамгин, хафаҳол.
Унга ўз ўйлари чигилини ёзиб олишга ёлғизлик, хафақон қалбига ором, нафаси бўғилаётган ўпкасига ҳаво керак эди. — Ҳ. Ғулом, Машъал
Театрга борганингизда, биронта хафақон актёрни учратиб қолсангиз, унинг дарди рол устида бўлади. — Ш. Холмирзаев, Оғир тош кўчса
2. Дилсиёҳлик билан ўтадиган.
Хафақон, чалкаш кунларнинг бирида Исфандиёрнинг яна икки катта амалдори қочди. — Мирмуҳсин, Чўри
3. тиб. Юракнинг тез ёки нотекис уришини сезиш ҳолати.
Хафақонни даволаш ва олдини олиш касалликни келтириб чиқарган сабабларга боғлиқ. — Ўзме
4. тиб. Қон босимининг ортиши туфайли юз берадиган касаллик, гипертония.
Баъзи кишиларнинг айтишига Караганда, онам хафақон касалига ёʻлиққан эмишлар. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари
[Беморларнинг] Бири хафақон, бошқаси сил касалига мубтало, кимгадир чипқон чиқибди. — М. Қориев, Ибн Сино
- Хафақон бўлмоқ 1. Диққат бўлмоқ, сиқилмоқ; хуноб бўлмоқ. — Бугун сени кўрмаганим учун жуда зерикиб, хафақон бўлиб ўтирган эдим, — деди Раъно Ҳафизага. — Мирмуҳсин, Умид