сфт. айн. Вафодор.
Вафоли дўст ёʻлга солар, Иғвогар дўст пайдан олар. — Мақол
Умидим шул эди, вафоли ёрим. — Ойсулув
От вафоли бўлади, хотин вафосиз — Бек буни ўз турмушида синаб билган. — Ҳ. Ғулом, Машъал
«ВАФОЛИ» бўйича 14 та натижа
сфт. айн. Вафодор.
Вафоли дўст ёʻлга солар, Иғвогар дўст пайдан олар. — Мақол
Умидим шул эди, вафоли ёрим. — Ойсулув
От вафоли бўлади, хотин вафосиз — Бек буни ўз турмушида синаб билган. — Ҳ. Ғулом, Машъал
от айн. Вафодорлик.
Учишься — терпишь муки, зато потом обретаешь надежду.
от Ўз аҳдида, ваъдасида турмаслик, вафо қилмаслик; хиёнат, садоқацизлик.
Ўз навбатида, у ҳам бир қизнинг бевафолигидан шикоят қилиб, пича ёш ҳам тўкди. — А. Қаҳҳор, Сароб
[Жамила Ғофирга:] Хайр, Ғофиржон, бир умр хайр! Сенга бевафолик қилмайман! — Ҳамза, Бой ила хизматчи
содиқ, ишончли, чин, вафодор, вафоли
содиқ, садоқатли, ишончли, чин, вафодор, вафоли, тўғри, боадаб верный; лояльный
дўстпарвар Дўстларини ва дўстликни севувчи, қадрловчи, дўстларига меҳрибон, ғамхўр. Ваъдага вафоли, ахлоқда мумтоз, Дўстпарвар, ўз сўзли, ёрига содиқ. Ғ. Ғу
[а.+-сïз] жафосиз – не совершающий вероломства – мартйрнесс. Žафасïз вафалïй тилäсä қутун, йüзи кўр – Жафосиз, вафоли бахт тиласанг, (ҳукмдорнинг) юзини кўр (ҚБН, 20₇;
висол айн. Васл. Мен биламан, соғингансан, вафоли дилдор, Яқинлашиб келмоқдадир висол кунлари. Миртемир Кул учун озодликдан, ошиқ учун ўз жонони висолидан яхширо
олқишламоқ, мақтамоқ- благословлять - апплауд. Киšи кўрсä ўгсä сени алқаю, атïн барса элдä вафалïй тейü - Одамлар сени кўрганда офаринлар айтиб мақтасалар, эл орасида