от 1. кам қўлл. Кечириш, афв этиш.
Ёшликда ҳаммадан ҳам хатолик ўтади. Кичикдан — хато, каттадан — узр. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
2. Бирон иш, хатти-ҳаракатни оқловчи нарса; сабаб, важ.
Ишлашдан қўрқишим тўғрисидаги узримни айтиб йиғладим. — Ғ. Ғулом, Тирилган мурда
Уйланиш сизга ҳам фарз, ҳам қарз. Бунга қолганда, албатта, бир узр кўрсатолмайсиз. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Молимизни ортган туякашлар шу саройга тайинланган эдилар. — Ҳар ҳолда, бу узр эмас! — А. Қодирий, Ўтган кунлар
3. Афв этиш, кечириш ҳақидаги илтимос; кечирим.
Ўтиб кетган, ҳозир ҳаммамизни ҳам хижолатга қўйган иш тўғрисида Фармонқул, узр тариқасида бўлса ҳам, гап очармикин, деб хавотирда эдим. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
4. унд. с. Афв этинг, кечиринг маъноларида ишлатилади.
— Узр, сизни қўрқитиб юбордим, — деди Ғуломжон. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
— Узр, айбга буюрмайсиз, — деди Нусратбек, олимни ишдан қолдираётганига ийманиб. — С. Нуров, Нарвон
- Узр сўрамоқ (ёки айтмоқ) Гуноҳини кечиришни, афв этишни илтимос қилмоқ. Юсуфжонов шу хаёлда келаркан, ўзини бир аёлга уриб олиб, ундан зўрға узр сўради. — Н. Фозилов, Ҳаёт ўргатдиБор, жонгинам, амакингга, Саврихон аяга узр айт. — Муштум