fl. 1. Biror ish-harakatdan toʻxtatmoq, undan oʻzini yoki kimsani qaytarmoq; bosmoq, erk bermaslik.
Koʻz yoshini tiymoq. Koʻzing ogʻrisa, qoʻlingni tiy; iching ogʻrisa, nafsingni tiy. — Maqol
U beixtiyor yenglarini shimararkan, kichkinagina gavdasida tiyib boʻlmas kuch paydo boʻlgandek edi. — A. Muxtor, Tugʻilish
2. Kutib, kutkilab, tergab yoʻlga solmoq; nojoʻya ish, yoʻl va shu kabilardan qaytarmoq: tergamoq.
Siz otamisiz, nimasiz axir, oʻgʻlingizni tiyib olish sira esingizga keladi-mi? — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Yaxshi otadan yomon bola tugʻilsa ham boʻlar ekan. Otasi qandayin nozanin juvon toʻgʻri kelsa ham, koʻz qirini tashlamas edi. Bu bebosh boʻlib ketdi, tiyadigan kishisi boʻlmadi. — Oydin, Mardlik — mangulik
- Ogʻzini (yoki tilini) tiymoq 1. Biror narsa deyishdan, gapdan oʻzini tutmoq, gapirishdan toʻxtamoq, ogʻziga erk bermaslik. Hoy bola, tilingni tiy!Komila ham ha-zil bilan javobga hozirlandi-yu, yana tilini tiydi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalarYigitcha cholga dashnom berib borardi, ogʻzini tiyadiganga oʻxshamaydi. — Mushtum;[Elmurod:] Koʻp alam oʻtganidan tilim shunaqa yomon boʻlib qolgan. Xoʻjayinlar urib-soʻksalar ham, tilimni tiya olmadim. — P. Tursun, OʻqituvchiOgʻzini tiyib qoʻyolmaysizlarmi?! — I. Rahim, Ixlos
- Oʻzini tiymoq Biror harakat-holatdan oʻzini tutmoq, saqlamoq; tiyilmoq. Shojalil yana Odam emasman, yuz nima qiladi menda? demoqchi boʻldi-yu, oʻzini tiydi. — Yu. Shomansur, Qora marvaridQarsak chalishdan oʻzini tiyib, odamlarga boqib jilmayar edi. — N. Safarov, Olovli izlar
- Qadamini tiymoq Biror joydan qadamini uzmoq, borish-kelishni toʻxtatmoq. [Olaxoʻja] Gapni ginaxonlikdan boshladi: — Juda qadamingni tiyib qoʻyding. Kelib, togʻangdan, holing qalay, deb surishtiray ham demaysan-a. — P. Tursun, Oʻqituvchi