ot Tashqi qiyofa, avzo, vajohat (asosan, salbiy munosabat bilan)
Turqi sovuq odam. Turqini buzmay gapirmoq. Turqing qursin! Turqingni yel yesin!
Turqi buzuq erkaklarning Ur uni [Hojarni]! U qishlogʻimizga isnod keltirdi! deb xuddi hayvondek oʻkirganlari quloqlarim ostida qayta yangradi. — H. Nosirova, Men oʻzbek qiziman
Shu vaqt butalar orasidan ket! degan yoʻgʻon tovush eshitildi. Birdan itlarning turqi oʻzgardi-qoldi. — S. Anorboyev, Oqsoy
Shirmonxon hovliga chiqdi. Osmon yuzini qoplagan turqi xunuk bulutlarga tashvishli nazar tashladi. — S. Zunnunova, Olov
Devor ustida turgan oʻn ikki yoshlardagi bir qiz devordan kesak koʻchirib olib, mulla Norqoʻziga oʻqtaldi: — Ha oʻl, turqing qursin! — A. Qahhor, Mayiz yemagan xotin
— Oting oʻchkur, — dedi ichida oʻgay ona Umidga tikilib, — hali sen odam boʻlib qoldingmi! Turishini qara, voy turqingni yel yesin! — Mirmuhsin, Umid