sft. 1. Quyi, past.
— Xizmat? Oʻtiringlar, — aʼlam tetik, ayyor koʻzlari bilan keluvchilarga razm solib, tubanroqdan joy koʻrsatdi. — Oybek, Ulugʻ yoʻl
Kema tuban oqib boradi, Boʻron uni qirga oladi. — E. Rahim
Qulmurodning bu soʻzlarini eshitgan Shokir qizarib-boʻzarib ketdi va nima deyishini bilmasdan, boshini tuban soldi. — S. Ayniy, Qullar
2. koʻchma Mavqeyi, xislatlari, sifati va shu kabilar jihatidan quyi darajali; past, arzimas.
Tuban odam.
Aqlga kelganda, mulla Sultonquldan ancha pastda, tegirmonchidan esa juda ham tuban turadi. — A. Qodiriy, Obid ketmon
Hayot oqimidan sokin, uning talabidan tuban yashash oʻqituvchini beobroʻ va beqadr qiladi. — R. Usmonov, Odobnoma
3. koʻchma Hayot, axloq talabi nuqtayi nazaridan yomon, yaramas.
U [Fazliddin] yaqinda yana ichib kelib, onasini eng tuban haqoratlar bilan tuproqqa qorib tashladi. — M. Ismoiliy, Odamiylik qissasi
Giyohvandlikning qanday qilmishlarga sabab boʻlishi, fohishabozlikning naqadar jirkanch, tuban ekanligini yashirmay-netmay koʻrsatmoqdamiz. — Gazetadan
Boshqa iloj qolmagach, ona eng tuban va jirkanch bir hunarga tutindi; doʻkondorlarga, mulkdorlarga, badavlat odamlarga yanada ziyoda davlat tilab, xayr-sadaqa soʻray boshladi. — P. Tursun, Oʻqituvchi