sft. 1. Kesuvchi yoki nayzali asbob bilan qurollangan, tigʻi bor; tigʻdor.
Tigʻli kishi. Tigʻli mashina.
2. Keskir qirrasi, nayzasi, dami boʻlgan.
Ikki tigʻli xanjar.
Oldinda — qoʻllarida bittadan kaltakcha, bellarida in-gichka tigʻli dudama pichoqlar osilgan ikki kishi yurmoqda edi. Bular jallod edilar. — S. Ayniy, Qullar
3. koʻchma Tigʻdor, kesadigan, sanchiladigan
Tigʻli til. Tigʻli gap.
Bu soʻzlar ancha tigʻli boʻlsa ham, Gulsum xolaga ogʻir botmadi. — Qahramonnoma