сфт. 1. Асл, меъёрий, одатдагига қара-ма-қарши ҳолатли; олднинг акси; тескари.
Қулаҳмад ўзини кибор тутар, одам юзига боқмай, терс қараб гапирарди. — Мирмуҳсин, Чўри
Катта ҳовлига терс бўлган панароқ жойда самовар қўйиш билан машғул бўлди. — Ойбек, Танланган асарлар
Эшакка терс миндирилган юзига куя суркалган Умаралини кўрган Зумрад ҳушсиз қотиб қолди. — Ойбек, Улуғ ёʻл
2. Қарама-қарши томон; тескари.
Моҳи-рўй шу кўйи қачон мени кўрса, ёʻлини терс соладиган қилиқ чиқарди. — С. Сиёев, Эркаклар эртаги
— Ҳой, менга қаранг, — деди Ёқутойим шиддат билан ойнага терс ўгирилиб С. — Анорбоев, Оқсой
3. Ўзаро муомала, муносабат ва шу кабиларда бир-бири билан келишмайдиган; тескари.
Махсум Миробид билан илгари терс бўлса, энди апоқ-чапоқ, оғиз-бурун ўпишади. — В. Ғофуров, Вафодор
Шаҳноз билан терс бўлгандан бери икки йил ўтиб кетди — Р. Раҳмон, Меҳр кўзда
4. Хулқ-одоб, муомалада қўпол; қўрс.
Хулқи терс, оғзига келганини гапиради, ёзади. — А. Мухтор, Чинор
Ҳожи сўзини тугата олмади. Ҳожининг терс сўзига чидолмаган Азизбек ваҳшийларча ҳайқирди: — Нима дей-сан!? А. — Қодирий, Ўтган кунлар