sft. 1. Oʻziga oro berib, noz bilan yuruv-chi; nozli harakatlar qiluvchi.
Bir tannoz qiz dabdaba bilan idoraga kelib dedi: — Meni sekretarlikka qabul qilsangiz. — Mushtum
Sertamanno, kekkaygan tannozlar yoxud nima desang, xoʻp deb koʻnaveradigan choʻrisifat laqmalar darrov meʼdaga uradi. — F. Musajonov, Himmat
2. Biror foydali ish-yumush bilan shugʻullanmay, oʻziga oro berishdan, oʻyin-kulgidan boshqani bilmaydigan, olifta.
Beish tannozlardan orttirib ulfat, Oʻyin-kulgilarga berding koʻngilni. E. Oxunova, Shu ham baxtmi?
Tavba deng, bolam, boʻydoqsiz, shunday tannozlardan biriga uchrab — Guldasta
Sovuq suvga qoʻl urmas tannozini Yetaklab, qayoqqadir boshlab ketdi. — Mushtum