taql. s. 1. Shatir va shunga yaqin tovushni bildiradi (q. shatir 1).
Oʻrik shoxlari shatir-shutur sinib tushdi.
Miltiqlarning ogʻzidan chiqqan olovdan choʻchishdimi, haytovur, bizdan uch-toʻrt qadam naridan makkajoʻxorini shatir-shutur qiyratib, [toʻngʻiz] uchib oʻtib ketdi. — S. Anorboyev, Oqsoy
2. rvsh. Tezlik bilan, hash-pash deguncha.
Shatir-shutur ish qilmoq. Xatni shatir-shutur yozib tashlamoq.