ot 1. tib. Koʻz jildi hamisha qizarib, yoshlanib turadigan yuqumli kasallik; traxoma.
Koʻzi shilpiq, yelkasi chiqiq boʻlsa ham, koʻngli toza, topilmaydigan odam. — Oybek, Ulugʻ yoʻl
Birov bukri, birov shol, birov shilpiq — K. Yashin, Hamza
2. Shu kasallik tufayli koʻzdan toʻxtov-siz oqadigan yiringli yosh.
Maston xola yengi bilan koʻzlarining shilpigʻini artib boʻlgach, egachi-singilga bir-ikki qarab oldi. — Uygʻun, Tursunoy
Uning [Mirhosilning] koʻzlarini shilpiq bosgan, choʻmichnusxa katta burni odatdagidan ham qizarib ketgan edi. — H. Gʻulom, Senga intilaman
3. s. t. Shunday kasallikka yoʻliqqan kishi va uning ismiga qoʻshib aytiluvchi soʻz.
Shilpiq chiyillab gapiradi. — Oybek, Bolalik
Moʻmin shilpiq Qoʻrgʻonchadagi bir bevaning qiziga uylanayotibdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi