сфт. 1. Кайфи бор, ширакайф; кайфли.
— Оёқларим ҳам қалтирай бошлади, кўчада сархуш одамлардай борардим, — деди Камолиддин. — Т. Жалолов, Олтин қафас
Бир кеч зиёфатдан сархушроқ бўлиб қайтдим. — Ш. Холмирзаев, Оғир тош кўчса
Отабек сархуш товуш билан жиддийгина қилиб [машшоққа] жавоб берди: — Билсангиз, ҳайдалиш куйини чалингиз, ажралиш куйини чалингиз! — А. Қодирий, Ўтган кунлар
2. кўчма Бирор нарсадан кучли таъсирланиб завқланган, кайф қилган; ўта бахти-ёр; масрур.
Мен сизни севаман ялпизлар атри, Қушчаларнинг сархуш сайроғи билан. — Х. Даврон, Тунги боғлар
Бўса мени айлади сархуш, Ўйнаб туриб сочингнинг учин, Енгил тортдим гўёки бир қуш. — Уйғун