сфт. 1. Улуғвор кўринишга эта бўлган, виқорли; савлатли, маҳобатли.
Салобатли киши. Салобатли бино.
Ҳақиқатан ҳам Ғойибнинг салобатли қиёфаси олдида Темиржон ёш боладай кўринарди. — Ж. Абдуллахонов, Орият
Улар Аҳмадга қадрдон бўлиб кетган салобатли ва баҳайбат арғувон дарахтига яқинлашдилар. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
2. Оғир, вазмин; ўз вазминлиги ва сокинлиги билан таъсир этувчи; таъсирчан.
Салобатли тун.
Шундан кейин уйда салобатли тинчлик чўкди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
Бош муҳаррир ўзининг майин, вазмин, ширали, салобатли овози билан сўз бошлади. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
Ташқарида баҳор ёмғири салобатли шовулларди. — П. Қодиров, Уч илдиз