ot 1. 1 Davlat organlarining qarori yoki sud hukmi bilan jazo tariqasida boshqa bir yerda yashash uchun majburiy ravishda koʻchirish; badargʻa.
Surgun qilmoq. Surgunga yubormoq.
Sal norozilik qilib, ishdan boʻyin burganlarning boshi baloga qolar, bundaylarga surgun, badargʻa doimo tahdid solib turardi. — K. Yashin, Hamza
Bosh vazir Isfandiyorni taxtdan tushirish yoʻlini oʻylab, uyi tomon borar, xon esa Islom-xoʻjani surgun qilish yo qatl etish rejasini tuza boshlagan edi. — S. Siyoyev, Avaz
2. Shunday jazoga mahkum etilgan kishilar badargʻa qilinadigan joy va u yerdagi hayot.
Bir oʻqituvchi rus ayol ham surgun qilingan ekan. U surgundagi savodsizlarni oʻqita boshladi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Surgunda qon yutgan yillarni aytib, Der ekan: — Esimda: bir vaqtlar yiroq Yurtda boshimizga tushgandi firoq. — M. Shayxzoda