sft. 1. Rahm-shafqatni bilmaydigan; berahm, shafqatsiz.
Rahmsiz odam. Rahmsiz suratda ishlatmoq.
Shuning uchun mehnatkashni rahmsiz ishlatib, madrasalar bino qilmoqda, ariqlar chiqarmoqda edi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
Oh Olimjon, ayaginang oʻlsin! Rahmsiz otang oʻlsin. Nima qildi? Ayt-chi kim urdi? — Hamza, Tanlangan asarlar
2. koʻchma Shafqatsizlikni ifodalaydigan, ayamasdan, berahmlarcha qilingan.
Xushroʻyning rahmsiz muhokamasidan oqqan bu haqiqatlar Zaynabni yigʻlatdi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Qaynataning qarashlari rahm-siz va beayov edi. — Sh. Rashidov, Qudratli toʻlqin