фл. 1. Бирор нарсани сарфлашга ёки бировга беришга оғринмоқ, эсиз деб билмоқ, ҳайф кўрмоқ, аямоқ.
Айрон сўраб келгандан челагингни ҳам қизғанма. — Мақол
Эшонни қандайдир пул қизиқтираётганини, қори эса сир бой бермагани ҳолда, ўша пулни қизғанаётганини Элмурод сезиб турарди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. Ачинмоқ, рахми келмоқ.
Қизған, она, ўксизни, Ўша қутқазди бизни. — Ҳ. Олимжон
Йигит кўзларидаги алам ва фироқни кўрган Искандаро уни қаттиқ қизғанди. — Ойбек, Нур қидириб
3. Бекор кетмаслик ҳаракатини қилмоқ, ҳайф бўлмасликни ўйламоқ.
Бугун ҳеч қаерга бормадим — ишимни қизғандим.
Муҳиддин бирон жойга кириб, тамадди қилиб олишни ўйласа, поездга кеч қолаётган киши сингари вақтни қизғанарди. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди
4. с. т. Рашк қилмоқ.
-Абдуваҳобнинг турқини худо кўтарсин, ундан хотин қизғанадиган ўрни ёʻқ. Уни номаҳрам деб бўлмайди, одам эмас — қул, — дейишарди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши
Умар Гулсунни Элмуроддан қизғаниб, ичи ўртаниб келган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи
5. Ўзига тегишли нарсага (масалан, боласига) тегиниш, дахл этишга ёʻл қўймаслик ҳолатида бўлмоқ, шундай хусусият (одат)га эта бўлмоқ (асосан, жониворлар ҳақида).
Совлиқ боласини қизғаниб, уларга ёвқараш қиларди. — С. Аҳмад, Юлдуз