sft. 1. Badani kamgoʻsht, ammo pishiq.
U [vakil] qop-qora, qotma, vujudi pay bir yigit boʻlib, aftidan yoshini chamalash qiyin edi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Tosh supachada qotmadan kelgan novcha bir kishi xayolga choʻmib oʻtirar edi. T — uygʻun, Naychining qalbi
2. Terisi suyagiga yopishgan; ozgʻin, oriq.
Saltonbu gʻam-u gʻussadan, muhtojlik va doimiy ochlikdan soʻlishib ketgan qotma yuzini choʻzgʻilovchi kulgidan oʻzini tutolmay kular edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
beqasam toʻnning oldi ochilib qotma koʻkragi koʻrinib turar edi. — N. Aminov, Qahqaha