ot 1. Birga boqilayotgan katta qoʻy toʻdasi; qoʻy podasi; suruv.
Shu kecha tushimda choʻpon boʻlibman, Qoʻtonimni qirning toʻrida koʻribman. — Islom shoir
May-donga bir qoʻton qoʻyni haydab kelishdi. — Gʻ. Rasul, Toʻngʻich oʻgʻil
2. Qoʻy yoki mol qamaladigan katta qoʻra yoki maxsus bino; qoʻyxona, molxona.
Umarqul ertalab, yerdan qirov koʻtarilay degan-da, qoʻylarni qoʻtondan haydab chiqardi. — O. Husanov, Hayot ishqi
— Ovoragarchilikni aytmaysizmi, — dedi paqir ushlab turgan novcha kishi, — qishda qishloqqa, yozda yaylovga mol haydaymiz. Shu yerga qoʻton qurilsa boʻlmaydimi? — I. Rahim, Ixlos
- Koʻk qoʻton
- Oq qoʻton