qoʻton

ot 1. Birga boqilayotgan katta qoʻy toʻdasi; qoʻy podasi; suruv.

Shu kecha tushimda choʻpon boʻlibman, Qoʻtonimni qirning toʻrida koʻribman. — Islom shoir

May-donga bir qoʻton qoʻyni haydab kelishdi. — Gʻ. Rasul, Toʻngʻich oʻgʻil

2. Qoʻy yoki mol qamaladigan katta qoʻra yoki maxsus bino; qoʻyxona, molxona.

Umarqul ertalab, yerdan qirov koʻtarilay degan-da, qoʻylarni qoʻtondan haydab chiqardi. — O. Husanov, Hayot ishqi

— Ovoragarchilikni aytmaysizmi, — dedi paqir ushlab turgan novcha kishi, — qishda qishloqqa, yozda yaylovga mol haydaymiz. Shu yerga qoʻton qurilsa boʻlmaydimi? — I. Rahim, Ixlos

n flock

1. qoy otarı, súriw

2. qoy qora, mal qora

3. qutan (qus)