сфт. 1. Узоқ ишлаш, ишқаланиш ва бошқалар сабаб билан терида ҳосил бўлган шиш, пуфак.
Қўлдаги қавариқлар.
2. сфт. Шиш, пуфак ҳосил бўлган; қаварган.
Дарё қизга эркалангандек, тўлқин кўтариб қирғоққа чиқар ва унинг қавариқ оёқларини ялаб кетар эди. — Ёшлик
3. Гумбазсимон бўртган; бўртиб чиққан.
Қордай оппоқ яктагининг ёқасидан ҳабашларникидек қора қавариқ кўкраги бўртиб чиқиб турарди. — С. Кароматов, Олтин қум