фл. 1. Кучли тарзда титрамоқ; қалт-қалт қилмоқ.
Совуқдан қалтирамоқ. Бўйнида иллати борнинг оёғи қалтирайди. — Мақол
Адолат сурбет Бозоровни кўриши билан ғазабдан қалтиради ва титроғини босиш учун пахта тераверди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат
Охири мадори кетаётганини сезди, тиззалари қалтиради. — С. Сиёев, Ёруғлик
Қўрққанларидан дағ-дағ қалтираб туришибди. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ
2. кўчма Шундай ҳаракатни эслатувчи, шунга ўхшаш ҳолатга нисбатан қўлланади (нарсалар ҳақида).
Чўлнинг у ер-бу ерида қовжираб турган шувоқ муттасил кезиб юрган чўл шабадасида қалтираб турарди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
Қоғоз қўлимда шамолдаги баргдек қалтирар, ҳарфлар сакраб, сўзлар тутқич бермасди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
Баширжоннинг овози қалтираб, томоғи қуруқшаб кетди. — Н. Аминов, Суварак
- Тили қалтирамоқ Сатторқул ҳарчанд гапиришга уринса ҳам бўлмади, тили қалтираб қолаверди. — Муштум