sft. 1. Qahr-u gʻazabga toʻlgan, qahr; gʻazab ifodalovchi; gʻazabli.
Asqar polvon sargʻaygan, kir, lekin qahrli yuzidan terish artdi. — Oybek, Quyosh qoraymas
Mudarrisning qahrli vajohati suratni yirtib tashlashdan ham toymasligini koʻrsatar edi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
2. koʻchma Juda ham qattiq, shiddatli, ayovsiz.
Qahrli qish. Qahrli sovuq.
Shu sodda yigitning yuragini zaharlagan qahrli, mudhish hayotni qargʻadi. — Oybek, Navoiy
Haqiqatan ham kuz etagi yoʻq qish qahrli kelishidan darak bera boshladi. — D. Nuriy, Osmon ustuni