sft. 1. Boshqalarning nazaridan yashiradigan yoki biror narsa taʼsiridan saqlaydigan, himoya qiladigan joy, narsa, toʻsiq.
Yomgʻirdan pana izlamoq. Panada turmoq. Tomning panasiga yashirinmoq.
Lali shu zulmat quchogʻiga kirgan-da, oʻzini bir daraxt panasiga olib, orqasiga qaradi. — H. Gʻulom, Mashʼal
Shirin, simchiroq yoritib turgan ostonadan ichkariga qadam qoʻyishi bilan, mushukday keladigan sariq it akillab, oyogʻiga yopishdi. U qoʻrqib, jirkanib, kampirning panasiga oʻtdi. — Yoshlik
2. sft. Birovning nazari tushmaydigan yoki biror narsa taʼsiridan panalangan, himoya qilingan, toʻsilgan.
Chiroq shishasini roʻmolim bilan pana qilib, hovliga tushdim. Yomgʻir hamon ezmalanib yogʻardi. — Oʻ. Hoshimov, Ikki eshik orasi
Kuyovlikdan yodgor boʻlgan beqasam choponi bilan yuzini qor
dan pana qilib, yoʻlakka bordi. Pastak eshikning halqasidan ushlab tortdi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
- Faqir (yoki gʻarib) kishi panada Har narsaga aralashavermay, kamtarlik bilan oʻzini chetga olib yuradigan kishi. Aqli bor odam faqir kishi panada qabilida oʻzini chetga olib, ishini oʻxshatib yuraveradi. — V. Gʻofurov, VafodorGʻarib kishi panada, Poʻstini somonxonada. — Xalq durdonalari