сфт. 1. Букилиб, эзилиб ёки синиб ичига ботган; абжағи чиққан; мажақ.
Пачақ челак. Машинанинг қаноти урилиб пачақ бўлибди.
Йигит узоқда ҳайбатли темир уюмлари сингари ағанаб ётган пачақ паровозларга тикилди. — Ойбек, Қуёш қораймас
У [самоварчи] устанинг қўлига туша-туша хўп эзилган, қорни пачақ, чиркин катта самоварнинг олдида ёғоч елкасини қисиб ўтирарди. — Ойбек, Танланган асарлар
2. Синиқ, синган.
Пачақ тухум.
3. Уринган, эзилган.
Пачақ олма.
4. кўчма Яхши ўсмай, ривожланмай, майда бўлиб қолган; реза, ушоқ.
Пачақ бола. Пачақ ўсимлик.
Ҳавас қилиб келган Бургутим ҳар куни кўриб юрган оддий кишилардай, жуссаси ҳам, юзи ҳам, қарашлари ҳам оддий, пачақ бир йигит бўлиб чиқди. — С. Аҳмад, Чўл бургути
- Пачағи чиқмоқ 1. Пачақ бўлмоқ. Челакнинг пачағи чиқди; Урушда пачағи чиққан бу зобит лар ҳали ҳам ўзларини кўкларда ҳис қилар, ҳали ҳам ғолиблардек мағрур эдилар. — Ҳ. Ғулом, Машъал