от Ишнинг ўнгдан келиши, илгари босиши; бахт, толе.
Омадингиз баланд. Ҳар йигитга бир омад. — Мақол
Ишнинг омади —ўз вақти. — Мақол
Эҳҳе, иш катта-ку! Омад тилайман, чўталдан чўзасиз-да! — Ойбек, Танланган асарлар
Буни омад дейдилар: ҳам иш ундирибсан, ҳам томоша қилибсан. — Ойбек, О.в. шабадалар.
- Омад қуши
- Омади гап Мен омади гапни айтибман, ўртоқ Самандаров, албатта, мени билмайдилар. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари— Жаноби олий ва сизнинг давлатингиз ҳаммаси меники, нега хафа бўлайин, гапнинг омадини айтдим-да, — деди Ўрмон полвон. — С. Айний, Қуллар
- Омад(и) келмоқ (ёки юришмоқ) Иши ўнгидан келмоқ, бахти келмоқ, юришмоқ. Рўзиқулнинг омади келиб, чўнтаги хўппая бошлади. — Ғайратий, Довдираш
- Омади кетмоқ Иши ўнгидан келмаслик, орқага кетмоқ, бахт ёʻли тўсилиб қолмоқ. Омадинг кетганда, кунлар тошбақа юриш қилиб, секин ўтади. — Н. Қобил, Унутилган соҳиллар.