сфт. 1. Овни яхши оладиган.
Олғир ит. Олатўғаноқ олғир бўлса ҳам, қарчиғай бўлолмас — Мақол
2. кўчма Ҳақини кеткизмайдиган; олағон.
Бувинисо олғир ва эпчил аёллардан ўтиб, қозонга яқин ёʻлай олмади. — П. Турсун, Ўқитувчи
3. салб. Бировнинг, жамоат ёки давлатнинг пулини, мол-мулкини юлиб, талаб олувчи; юлғич.
Олғир одам,
Бу олғирлар меҳнаткашларнинг ҳамёнига човут соляпти. — Муштум