фл. 1. Музга айланмоқ, муз ҳосил қилмоқ, муз қопламоқ.
Сув музлади. Ер музлади. Ариқ музлади.
Тўсатдан тоғдан совуқ шамол эсди. Билчираб ётган далада ёйилиб юрган қўй-қўзиларнинг туёқлари, жунларига ёпишган лой музлади. — С. Анорбоев, Оқсой
етти разведкачи музлаган дарё устидан билдирмай ўтдилар. — Назармат, Жўрлар баланд сайрайди
2. Қаттиқ совуқ таъсирида қотиб қолмоқ, тўнгмоқ; яхламоқ.
Қўлим музлаб қолди.
Опанг ўргилсин қўлингни бер! Вой, музлаб қолибсан-ку! — А. Қаҳҳор, Хотинлар
Юраги сиқилган Анвар гоҳ ўтириб, гоҳ ёнбошлаб, совуқда музлаб кетган маҳсили оёғини турли вазиятга солиб кўрар эди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
3. кўчма. Ҳис-сезгисиз ҳолга тушмоқ; қотиб қолмоқ.
Қўрққанимдан, бутун вужудим музлаб, тахта бўлиб қолдим. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ