Қидирув

от 1. Албанияда яшовчи асосий (туб) миллат (халқнинг) номи.

2. Шу миллатга мансуб.

Албан тили.

от Кимёвий тажрибаларда ишлатиладиган бўғзи узун ва тор, шар ёки конус шаклидаги шиша идиш.

У [Азиз ака] колбадаги эритмани синчиклаб кузатди-ю, нималарнидир ёзиб қўйди. — Саодат

от Кичик, кўримсиз, бечораҳол уй; бошпана.

Камбағал деҳқонларнинг кулбасидан фарқ қилмайдиган бу уй ана, рўпарада шумшайиб турибди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Ойдинли қиш кечаси шундай гўзал, шундай улуғворки, ҳатто хизматкорларнинг хароб кулбаси ҳам аллақандай бежирим манзара ясайди. — Ойбек, Танланган асарлар

сфт. 1. Ақлдан озган, девона, жинни.

У бетлари юмдаланган, оппоқ сочлари юлинган бу телба хотинни ўзининг қирқ йиллик умр ёʻлдошига ўхшата олмади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Осияжон қаҳ-қаҳ уриб кулиб юборди, ҳамма, қиз телба бўлган, деб унга қаради. — Ж. Шарипов, Хоразм

2. Бирор нарсага, кимсага ортиқ даражада берилган; савдойи, шайдойи.

Фақир ҳам шу фикрнинг телба бандасидир. — Ойбек, Навоий

3. Телбага хос, телбаликни акс эттирув-чи; маъносиз.

Телба кўзлари билан Бектемирга боқди-да, укасининг қонли милтиғини чангаллади ва шамолдай учиб, Бектемирдан ҳам ўзиб кетди. — Ойбек, Қуёш қораймас

Сиз менинг телба сўзларимдан аччиғланманг. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

4. кўчма поет. Жиловланмаган, асов, қутурган.

Телба дарё. Телба тўлқинлар.

Жўш уриб, қирғоғини Ҳўплар эди телба сой. — Ғайратий

Телба шамол қутуриб ҳамла қилди. Авайлаб ўстирилаётган ниҳолларни илдизи билан қўпориб кетди. — А. Набихўжаев, Мандат

Хоразмда Амуни кўпдан Телба дарё деб аташади. — Э. Раҳим

сфт. 1. Дилни мафтун этадиган, ўзига тортадиган, ёқимли, дилрабо.

Дилбар манзара. Дилбар боғлар.

Бу ерда табиат сахий ва дилбар, Хоҳла — нур, хоҳласанг — тахтдир соя жой. — М. Эгамбердиева, Гулбарг.

Яхшиям боқийдир дилбар шеърият, Самандар мисоли ўлим билмас жон. — А. Орипов, Йиллар армони

2. от Гўзал ёр, маъшуқа, маҳбуба.

Қўлларимдан тут ўзинг, дилбар, Ойдин ёʻлга етакла мени — Э. Воҳидов, Муҳаббат

Баҳорда очилган боғнинг гулисан, Сен ҳам бир дилбарнинг жони-дилисан. — Маликайи айёр

3. сфт. Кўркамлиги, одоби ва назокати билан эс-ҳушни оладиган, чиройли.

Дилбар йигит.

Энг дилбар одамни сўрдилар мендан, Менинг отам дедим, отам, албатта! — Т. Тўла, Асарлар

Унақа [Раҳимахондек] дилбар жувон энди қаёқда! — Э. Райимов, Ажаб қишлоқ

4. Дилбар (хотин-қизлар исми).

от шв. Қомат, бичим, қиёфа.

— Тўламат ака, бутун бошлиқ тўнғизни битта ўзингиз еб қўймагандирсиз, ярим-ёртиси тургандир? — деди келбати Тўламатга ўхшаброқ кетадиган бир йигит. — С. Анорбоев, Оқсой

Бола бобосининг улкан келбатини бошдан-оёқ кузатаркан, бобом ҳаммадан зўр, деган қарорга келди. — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча

Оёқ олишлари ва келбати қуйиб қўйгандек отасининг ўзи эди. — Н. Қобил, Унутилган соҳиллар

У ўқланган милтиқдек тикка турибди. Келбатида на ҳайиқиш, на истиҳола. — С. Сиёев, Аваз