телба

сфт. 1. Ақлдан озган, девона, жинни.

У бетлари юмдаланган, оппоқ сочлари юлинган бу телба хотинни ўзининг қирқ йиллик умр ёʻлдошига ўхшата олмади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Осияжон қаҳ-қаҳ уриб кулиб юборди, ҳамма, қиз телба бўлган, деб унга қаради. — Ж. Шарипов, Хоразм

2. Бирор нарсага, кимсага ортиқ даражада берилган; савдойи, шайдойи.

Фақир ҳам шу фикрнинг телба бандасидир. — Ойбек, Навоий

3. Телбага хос, телбаликни акс эттирув-чи; маъносиз.

Телба кўзлари билан Бектемирга боқди-да, укасининг қонли милтиғини чангаллади ва шамолдай учиб, Бектемирдан ҳам ўзиб кетди. — Ойбек, Қуёш қораймас

Сиз менинг телба сўзларимдан аччиғланманг. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

4. кўчма поет. Жиловланмаган, асов, қутурган.

Телба дарё. Телба тўлқинлар.

Жўш уриб, қирғоғини Ҳўплар эди телба сой. — Ғайратий

Телба шамол қутуриб ҳамла қилди. Авайлаб ўстирилаётган ниҳолларни илдизи билан қўпориб кетди. — А. Набихўжаев, Мандат

Хоразмда Амуни кўпдан Телба дарё деб аташади. — Э. Раҳим